Bir dəfə sevgilinizlə öpüşərkən, bir-birinizin burnunu tutun. Dodaqlarınızı bir-birindən ayırmadan bütün ehtirasınızla öpüşməyə davam edin.

Hava axını kəsilir, boğulmağa başlayırsız. Deyirlər ki, yüngül asfiksiya (boğulma) ehtirası artırır.

Mənimçünsə bu prosesin ən maraqlı tərəfi tam başqadır: insan öpüşün, sevgilisinin gerçək qiymətini hiss edir.

Mən nəfəsi kəsilərkən dodaqlarını dodaqlarımdan ayırmayan birinin bədənimə sıxılmış bədənimi hiss edirəm. Həmin vaxt içimdə bir ağrını hiss edirəm. Bunun adı boğulmaqdı.

Sonra bir göz qırpımında aralanırsız. Dərin bir nəfəs alıb ikinci dəfə həyata göz açmış insanlar kimi bir-birinə baxacaqsız. Bu an həyat bütün gözəlliyi və faniliyi ilə qarşınızda canlanacaq. Qarşınızdakı bədən – aranızda dəri qatı, epidermis, piy qatı olmasına baxmayaraq, siz bir-birinizə daxil olmağı bacarmısız.

Həyat bərbad ola bilər, küçədə qar əriyir, yollar çirkabın içindədi. tv`də sərsəmləmələr davam edir, cibdə pul yox, amma dodaq-dodağa boğulduğunuz o insan üçün yaşamağa dəyər – gülümsəyin…