TRAGİKOMEDİYA

Dostum!
Gəl, gülək
gecələri evlərinin bir küncündə
kirimişcə ağlayan bığlı kişilərə,
asfalt yollara baxıb əsgər oğlunu
gözləyən gözü yaşlı analara

Dostum!
Gəl, gülək
ata-anasını itirən,
gecələrini qəbirstanlıqda
keçirən uşaqlara

Dostum!
Baxaq həyata, dişlərimizi ağardaq
Gəl, gülək
həmişə sevirəm deyib
sevgisini pula satan gözəl qızlara
Gəl, gülək
“bu da gələr, bu da keçər, ağlama”
deyən ümidli insanlara

Dostum!
Mən tozlu-torpaqlı,
Sən islanmış yolların yolçusu
Gəl, gülək ikimizə
sevərkən ölən sənə
və doğarkən ölən mənə
Sonra qollarını sar boynuma,
mən də sənə sarılım
Xeyli beləcə ağlayaq,
göz yaşlarımız da qarışsın bir-birinə
Dostum! Qoy, baxanlar doyunca gülsünlər
həyatın ağlamalı səhnələrinə

19.01.10

KƏNDİMİZƏ SONATA

Yeddi təpənin arxasından gəlirəm
Orda bir araba, bir qoca vardı
Arıq atının nal izləri
Bir də yorğun yerişləri
Hopmuşdu torpağın islaq üzünə

Yeddi təpənin arxasından gəlirəm
Yaddaşımdan silinmiş evin xatirələrindən
Babamın qeyb olmuş əllərinin istisindən
Nənəmin divardakı şəklinin lal baxışından

Yamacları yaddaşımda qalacaqdı
Ləpirlərim torpaqda
Bu yol dartıb məni bura gətirməsəydi

Hər şey yadımdadı, hər şey
Yeddi təpənin arxasında
Günəşin bir ayrı cür doğması
Ağacların insanlara gülümsəməsi

26.01.10

KEÇƏN GÜNLƏR

Atama

Bir film kimi, bir serial kimi
Uzunmuş ömrün günləri
Çiynimə almışam günləri, ayları

Bir sevda qalmışdır uzaqlarda
On səkkiz yaşında
Yağışın içində islanan günlər
O axan çaylar,
Açılıb, solub yox olan günlər

Hardasa qatarla yüyürür yenə
Bir günəş hardasa gülümsəyir kimsəyə
Bir uşaq dayanıb pəncərə önündə

Bir film kimi, bir serial kimi
Sonu yaxşılıqlarla bitən nağıllar kimi
Düşmür göydən üç alma

Bir qoca keçir səkiylə
Gözləri ilə öpür keçən günləri

27.01.10

NEKROLOQ

Bu gecə öldürdülər gülməyi
İki nəfər əli silahlı qana buladı hırıltıları
Güllə səsləri batırdı qəhqələri
Bu gecə öldürdülər gülməyi

Səhər ağlamaq doğuldu
Bayram keçirdilər, güldülər ağlamağa
Sonra göz yaşları qonaq gəldi
Səhər ağlamaq doğuldu

Gülüşlər itdi-batdı, yox oldu
Ağlamaq artdı, çoxaldı
Gülməyə məzar qazdılar
Tabutda gətirdilər qəhqəhələri
Torpaq səpdilər hırıltıların üstünə
Sonra hamı ağladı,
Göz yaşları süzüldü yanaqlardan

Gülüş səsləri uzaqlarda qaldı,
Ağlamaq da səsini çıxartmadı
Ölüm yas saxladı
Öldürülən gülməyə
Və bir də susdurulan ağlamağa

05.02.10